قسمت از آن سبب مىشود كه اشياء بسوزد و هم بعضى از اشيا را فاسد مىنمايد . » مى خواهد بفهمد كه چگونه وى به اين موضوع پى برده بود . اعجاز جعفر صادق ( ع ) اين نبود كه كوه را به حركت در آورد ( كه از لحاظ عقلايى قابل قبول نيست ) ؛ بلكه اعجاز او اين است كه در دوازده قرن و نيم قبل از اين ، به وجود اكسيژن در هوا پى برد و نيز در همان موقع پى برد كه در آب چيزى هست كه مى سوزد ، و به همين جهت گفت كه آب مبدل به آتش مىشود . آن هايىكه مىگويند برجسته ترين اعجاز پيغمبر كلام اوست ، مثل اينكه حرف بى اساسى نمى زنند ، چون ما كه امروز در تاريخ مى خوانيم كه جعفر صادق « كوه صفا » را به حركت در آورد و كوه به او نزديك گرديد و آن گاه دور شد ، نمىتوانيم اين روايت را باور كنيم و نمى پذيريم كه جعفر صادق اين اعجاز را كرده باشد ، اما وقتى مىشنويم كه او در نيمه اول قرن دوم هجرى قمرى به وجود اكسيژن و هم به وجود هيدروژن در آب پى برده بود ، در قلب خود تصديق مىنماييم كه اين اعجاز است . مى گويند جعفر صادق ( ع ) به وسيله پدرش كه او هم مردى دانشمند بود به وجود هيدروژن در آب پى برد و بعد خود او فهميد كه در هوا اكسيژن وجود دارد . متأسفانه ما نمىدانيم كه او آيا توانست كه اكسيژن و هيدروژن خالص به دست بياورد يانه ؟ به ظاهر پى بردن به وجود هيدروژن و اكسيژن خالص مستلزم اين است كه آن را به دست بياورند و به دست آوردن هيدروژن خالص دشوار تر از به دست آوردن اكسيژن خالص بود ، چون اكسيژن به طور خالص در طبيعت ( در هوا ) هست ، اما هيدروژن به طور خالص در طبيعت نيست . به همين جهت در ادوار اخير تا روزى كه آب را تجزيه نكردند ، نتوانستند هيدروژن خالص به دست بياورند . انسان مبهوت مىشود كه چگونه جعفر صادق يا پدرش ( محمد